Papa pent…

Jonge vader van vier kinderen over de leukste rol van zijn leven

Ziekenhuisperikelen

IseHet hele idee dat een gewaarschuwd mens voor twee telt, kan wat mij betreft de prullenbak in. Ondanks ontelbare waarschuwingen van ondergetekende stuitert jongste dochter Ise (3) twee weken geleden plompverloren van haar stoel. En hoewel de schade aanvankelijk mee lijkt te vallen, is een telefoontje naar de spoedeisende hulp een half uur later onvermijdelijk. Met een zwaar versufte dochter rijd ik in lichte staat van paniek richting het ziekenhuis in Almelo. Daar aangekomen wordt al snel de diagnose hersenschudding gesteld. Ise wordt opgenomen en moet een nacht ter observatie overnachten in het ziekenhuis omdat ze het niet vertrouwen. Gelukkig kan ik al die tijd bij haar blijven. Wat meteen tot een vrij praktisch probleem leidt: hoe krijg ik mijn vrouw en andere kinderen in het ziekenhuis nu ik onze gezinsauto heb meegenomen? De uitdaging is dus om mijn dochter in een totaal vreemde omgeving in slaap te krijgen en vervolgens naar huis en weer terug te rijden voordat ze haar ogen opent. Gelukkig valt ze al snel in slaap en slaagt de missie wonder boven wonder om een goed half uur later weer met het complete gezin naast haar bedje te staan.

Honger en zoute sticks
Als ze rond zes uur wakker wordt, blijkt Ise enorme honger te hebben. Natuurlijk heeft mijn vrouw -Marieke – aan alles gedacht en een hele tas aan eten meegenomen. Bovendien komt de verpleging niet veel later langs met een enorm bord pasta. Ondanks de onvermijdelijke vreemde groene stukjes gaat het goedje er wonderwel goed in. Alleen toen kwam Ise er achter dat er ook zoute sticks in de tas zitten. En vanaf dat moment keert het universum zich volledig tegen me. Ise wil met het vooruitzicht op zoute sticks natuurlijk geen hap pasta meer eten. “Neem jij anders de rest van die pasta, Steef. Anders is het ook zo zonde”, aldus Marieke. Nu moet je weten dat ik absoluut niks geef om eten en het mij ook niks uitmaakt dat je in een ziekenhuis als ouder van het patiëntje zelf voor je eten moet zorgen. Maar natuurlijk heb ik net een hap pasta in mijn mond als de deur openzwaait en de zuster binnenkomt met een menukaart voor de volgende dag. “Voor de patiënt”, zegt ze er veelbetekenend bij. Ik veeg de pastasaus nog tevergeefs uit mijn mondhoeken om er in ieder geval niet letterlijk al te gekleurd op te staan. Uiteraard is het patiëntje in kwestie op dat moment vrolijk bezig een halve zak zoute sticks op te eten, terwijl ondergetekende alleen maar wil zeggen “Dit is echt niet wat je denkt.”

Hoe oud wat je ook alweer? 
In het volgende frame verschijnt een andere zuster op het toneel om een casual gesprekje met mijn kinderen aan te gaan.  “En jij bent dus al elf jaar?” zegt ze tegen mijn oudste zoon. Klaarblijkelijk had ik haar eerder die middag verteld dat Niek 11 is, terwijl hij 12 is. Wederom een veelbetekenende blik in mijn richting. Papa staat er weer lekker op bij team verpleging.  Als de rest van ons gezin weer huiswaarts keert, blijf ik alleen met Ise achter. Het is inmiddels bijna acht uur en natuurlijk wil Ise nog niet slapen. Ik besluit haar nog even naar een filmpje te laten kijken op de iPad die naast haar bed hangt. Dezelfde zuster van het leeftijdfiasco komt binnen om het teentje van Ise via een draadje te verbinden aan de monitor. De afwijzende blik op de klok en het subtiele ‘heeft ze haar pyjama nog niet aan?”, maken het “papa is lekker bezig” – plaatje natuurlijk helemaal compleet.  Als ik een kwartier later het licht uitdoe, blijkt Ise volledig in het complot te zitten omdat ze categorisch weigert te gaan slapen. Wellicht dat het achteraf toch niet zo’n goed idee was om een brandweerauto in haar bed achter te laten die ze diezelfde middag mee mocht nemen vanuit de wachtruimte. Iedere keer als ik denk dat ze dan eindelijk in slaap valt, hoor ik weer het geluid van een handje dat op een van de 148 knopjes op die auto loopt te rammen. Nu hoor ik je denken, pak die auto dan af. Maar trust me, dan zouden we binnen no-time zijn verplaatst naar een geluidsdichte isoleerkamer van het ziekenhuis.

Hartverzakking
Om een uur of 10! is het dan eindelijk zo ver en valt Ise in een diepe slaap. Nu heeft de verpleging me aangekondigd dat ze om half 2 langskomen om te checken of alles nog steeds goed gaat met Ise. Ik ben een echt nachtmens en lig normaliter niet voor half 1 in bed. Het hele idee dat ik net half slaap en er een wildvreemde in mijn kamer staat spreekt me met dank aan net iets te veel horrorfilms niet echt aan. Ik besluit daarom maar domweg te wachten en de tijd te doden met een boek en mijn tablet. Om half 2 zwaait de deur open en krijgt de zuster van dienst zowat een hartverzakking als ze mij ziet zitten. “O, kunt u de slaap niet vatten?”, zegt ze als ze van de schrik is bekomen. “Uh, ik had eigenlijk nog niet eens een poging gewaagd’, zeg ik terwijl ik meteen realiseer dat team verpleging weer een extra streepje achter mijn persoontje zet op de rariteitenkalender. Ik speel hier vandaag een verloren wedstrijd.

De volgende dag spendeer ik de hele dag op de kamer van Ise terwijl er af en toe een dokter of zuster verschijnt om een onderzoekje bij Ise af te nemen. In de tussenliggende tijd is het vooral veel wachten en spelen. Ondanks de nare aanleiding is het vooral een heel bijzondere dag om zonder verdere afleiding van buitenaf zoveel tijd met je dochter door te brengen. De tijd lijkt deze dag dan ook volledig stil te staan. Totdat het verlossende woord komt en de zuster komt vertellen dat Ise weer naar huis mag. “Ik ben weer beter!” zegt ze ontroerend terwijl ze Marieke in de armen valt. Ise is gelukkig weer thuis. En die gekke rare vader van haar ook, hoor ik team verpleging denken…

Share Button
Stefan Wijnberg

Auteur: Stefan Wijnberg

Stefan is een jonge vader (1981) van vier kinderen (13, 6, 5 en 3 jaar) die in het dagelijks leven als medewerker communicatie & PR werkt bij Stichting Zorggroep Sint Maarten. Houdt van lange afstanden hardlopen, gamen, films en muziek en wil continu alles van alles weten. Beschouwt zelfs een leeg glas als half vol, vindt slapen een overschatte activiteit en is allergisch voor mensen zonder humor en relativerend vermogen.

Reacties gesloten.