Papa pent…

Jonge vader van vier kinderen over de leukste rol van zijn leven

Georganiseerde tijdterreur

| Geen reacties

Guillemins Station 02.21 pmCreative Commons License Bert Kaufmann via Compfight

Als gelukkige vader van vier kinderen is het begrip ‘tijd’ in de verste verte niet meer te vergelijken met mijn kinderloze tijdperk. Soms heb ik het gevoel dat de tijd na iedere geboorte exponentieel sneller loopt. ‘Soms’ kun je vervangen door ‘altijd’ op schoolochtenden. Op die ochtenden kun je van tijd veel dingen zeggen, maar niet dat het mijn beste vriend is. Het gebrek eraan is dan vooral een constante bron van stress. Dit geldt overigens niet voor de kinderen zelf, die hebben eigenlijk nergens last van. Die verzinnen ’s ochtends de meest idiote dingen, alsof ze zeeën van diezelfde tijd hebben. Onze oudste zoon Niek (10) spant hierbij de kroon met een gevoel voor urgentie dat zich ergens bevindt op de snelweg tussen Utopia en Atlantis. Hij bedenkt rustig om vijf voor half negen dat hij nog een stapeltje huiswerk moet maken. Of hij begint aan een uitgebreide anekdote over zijn jongste belevenissen in de wereld van Minecraft terwijl je in de verte de schoolbel al kunt horen.

Militaire operatie
Jawel, want hoewel we op een steenworp afstand van school wonen, lijkt het verplaatsen van vier kinderen over diezelfde afstand nog het meest op een militaire operatie. Een militaire operatie waarbij het materieel in de vorm van schoenen, sokken, hemden, t-shirts, broeken en jassen vaak onvindbaar is en deze commandant vaker dan ‘m lief is te maken heeft met deserteurs. Georganiseerde misdaad zou je het ook kunnen noemen, aangezien de kleine raddraaiers ’s ochtends onder één hoedje lijken te spelen in het frustreren van mijn pogingen hen op tijd op school te krijgen.

Monoloog zonder einde
Niek speelt hierbij zijn natuurlijke rol van bliksemafleider door elke ochtend weer een nieuwe monoloog af te steken over de meest uiteenlopende onderwerpen. Twee dingen tegelijk doen is er bij hem niet bij, dus ik moet hem vaak halverwege zijn uiteenzetting over het ontstaan van het heelal, de hoeveelheid haren op zijn hoofd of de niet te winnen baan in Mario Kart aansporen de praatjes te bewaren voor ’s avonds en toch vooral zijn tanden te gaan poetsen. In zijn optiek gaat hij dat niet veel later dan ook ‘eventjes’ doen. Dit betekent dus in werkelijkheid dat hij pas een kwartier later weer op zijn dooie gemak naar beneden komt slenteren en de school dan dus al op het punt van beginnen staat. En ja, dan moet er dus nog gel in zijn haar en een stel lenzen in zijn ogen.

Het verschil tussen kunnen en willen
Mijn jongste dochter Ise (1) help ik in de tussentijd met haar fles, die ze geheel in stijl van de andere deserteurs in een tempo opdrinkt dat zelfs Niek zou typeren als langzaam. Aangezien ik mijn handen niet vrij heb, moet ik mijn oudste dochter Elin (4) dus aansporen alvast te beginnen met aankleden. Op schoolochtenden blijkt er echter een gapend gat te bestaan tussen kunnen en willen. Een zere duim, koude voeten, linksdraaiende luchtstromen, zonnevlammen, verzin het maar of ze gebruikt het om maar vooral niet zelf in actie te hoeven komen.

Spoorloze kledingstukken
Ook Sten (2) speelt zijn rol in het tijd-terroriseren van papa met verve. Zo vindt hij het nog steeds een geweldige truc om beide benen in dezelfde broekspijp te steken bij het aankleden. En de veters van zijn schoenen weer los te maken. En diezelfde schoenen weer uit te trekken. Een truc die inmiddels ook de jongste van het stel machtig is en die ze ook graag beide uithalen met hun jasjes. Als we die al terug kunnen vinden. Want op een of andere manier is er altijd een vitaal kledingdeel spoorloos verdwenen op het moment suprême. Kinderen aankleden lijkt bij ons ’s ochtends nog het meest op het leggen van een stugge puzzel waarvan er op het laatste moment altijd een stukje ontbreekt. Hoe vaak ik wel niet met een halve blik op de klok languit onder de bank heb gelegen op zoek naar een peutersok die er even geleden nog lag…

Sanitaire sabotage
En dan heb ik het nog niet eens gehad over de sanitaire sabotage. De jongste kinderen doen iedere ochtend hun stinkende best om precies op het laatste moment hun – laten we het beschaafd houden – ‘ding’ te doen. Luiers verschonen is toch al niet mijn hobby, laat staan luiers verschonen onder extreme tijdsdruk.

Tijdcomplot
Het mag echt een wonder heten dat ik uiteindelijk nog nooit te laat ben gekomen op school, aangezien het kinderkwartet er alles aan lijkt te doen om precies dat te bereiken. Gelukkig kon ik tot voor kort in ieder geval voor het eerste deel van het opstartritueel bogen op de onvoorwaardelijke steun van mijn vrouw. Kon, aangezien zij inmiddels ook in het tijdcomplot lijkt te zitten. Op een of andere onverklaarbare manier weet ze namelijk sinds kort zo’n beetje iedere ochtend ergens in huis een beest te lokaliseren. En natuurlijk mag dat beest geen moment langer  binnenshuis bivakkeren. Neem van mij aan, met de hoeveelheid tijd die ik ’s ochtends niet heb is het laatste wat ik ’s ochtends als eerste wil horen: “Steef, er zit hier een langpoot. Doe ‘m weg.”

Het probleem is dat de kinderen en mijn vrouw zo’n beetje elk beestje vies of eng vinden en ik ze liever niet permanent van deze aardkloot verwijder (voor een mug en een wesp maak ik overigens zonder probleem principiële uitzonderingen). Bij zo’n schattig verzoekje van mijn vrouw doemt bij mij dan ook al meteen het beeld op van Tom en Jerry waarbij ik als een volslagen idioot met een glas achter dat beest aan vang en hem niet alleen in leven moet houden, maar het liefst ook nog met alle pootjes eraan. Dat, en het beeld van de klok die maar doortikt. Gelukkig zijn de wonderen de wereld nog niet en en blijkt dit de eerste langpoot te zijn die zich niet zonder pauze als een hysterische kamikazepiloot voortbeweegt. In plaats daarvan zit ie rustig op de vloer en lijkt het alsof hij weet wat ik van plan ben. Zonder probleem kan ik het glas precies over het beestje neerzetten. Het universum lacht me weer toe. Het is precies dat soort momenten waar ik op schoolochtenden tijdens mijn niet-aflatende strijd tegen de klok hoop uit put. Dat, en de wetenschap dat de zomervakantie nadert.

Share Button
Stefan Wijnberg

Auteur: Stefan Wijnberg

Stefan is een jonge vader (1981) van vier kinderen (13, 6, 5 en 3 jaar) die in het dagelijks leven als medewerker communicatie & PR werkt bij Stichting Zorggroep Sint Maarten. Houdt van lange afstanden hardlopen, gamen, films en muziek en wil continu alles van alles weten. Beschouwt zelfs een leeg glas als half vol, vindt slapen een overschatte activiteit en is allergisch voor mensen zonder humor en relativerend vermogen.

Geef een reactie