Papa pent…

Jonge vader van vier kinderen over de leukste rol van zijn leven

Sushi, de rauwe werkelijkheid

| Geen reacties

sushi

De verwachtingen zijn hooggespannen als we het restaurant in het centrum van Hengelo binnenstappen. Een maand of drie geleden hebben mijn vrouw en ondergetekende hier – bij Kami Sushi – onze eerste hap sushi gegeten en sindsdien zijn we verkocht. Zo erg verkocht dat we hier bijna wekelijks zijn te vinden.

De onvoorwaardelijke liefde voor de stukjes opgerolde rauwe vis is onze zoon Niek niet ontgaan. Hij is dan ook op z’n zachtst gezegd door het dolle heen dat hij op deze vrijdagavond met zijn vader en moeder mee mag. Dat hij nu niet bepaald een positieve track record heeft op het gebied van eten mag de pret niet drukken. Die ouders van me zijn zo lyrisch, dit kan gewoon niet tegenvallen…

Bij binnenkomst zie je hem al voorzichtig naar links en rechts loeren. De zoektocht naar leeftijdsgenoten resulteert alvast in een lichte teleurstelling. Twintigers en dertigers zijn er hier in overvloed. Van tienjarige jongetjes zit er in het tot de nok toe gevulde restaurant deze avond welgeteld 1.  Met enige reservering werpt onze dappere alleseter even later een blik op de kaart. Je hoort hem gewoon afvragen waar de frikadellen staan, maar desalniettemin geeft hij op ons goedbedoelde advies zijn eerste bestelling visjes door.

Het leuke aan Niek is dat zijn gezicht hem  – net als bij mij overigens  – altijd verraadt. Wanneer hij zijn eerste hap in een stuk tonijn zet, zegt hij al snel dat hij het erg lekker vindt. Zijn ogen vertellen echter een heel ander verhaal. Een verhaal van protesterende smaakpapillen en latent vluchtgedrag. Sushi numero twee valt al helemaal in het verkeerde keelgat. Althans, daar weet hij maar ternauwernood te belanden… Na een paar keer kauwen blijkt dat Nieks eerste kennismaking met zeewier ook meteen zijn laatste is.  Mijn vrouw en ik kijken elkaar aan en vrezen hetzelfde: een stuk sushi dat een ongeplande terugreis maakt naar het bordje van Niek. Gelukkig weet hij zich met een uiterste inspanning te herpakken en verdwijnt de rauwe vis op de bedoelde plek. Het is meteen de laatste vis die de gang naar Nieks maag maakt deze avond dit decennium. Gelukkig hebben onze Japanse vrienden loempia op de kaart staan…

Inmiddels – twee weken later  – heeft het woord sushi een bijzondere uitwerking hier in huis. Waar het water bij mijn vrouw en ondergetekende spontaan in de mond loopt, krimpt een 10 jarig jongetje bij hetzelfde woord ineen. De gedachte aan zeewier alleen al roept bij hem associaties op van pure ellende. Eten is op zich al geen pretje in zijn beleving, sushi is simpelweg de hel op aarde. Welke idioot ooit heeft bedacht dat je vis niet hoeft te bakken en dat je zeewier gewoon kunt eten. Nee, Niek weet het na deze onvergetelijke ervaring zeker: wil je als tienjarige echt genieten van uit eten met je ouders dan hoort er op de parkeerplaats een levensgrote M te staan.

Share Button
Stefan Wijnberg

Auteur: Stefan Wijnberg

Stefan is een jonge vader (1981) van vier kinderen (13, 6, 5 en 3 jaar) die in het dagelijks leven als medewerker communicatie & PR werkt bij Stichting Zorggroep Sint Maarten. Houdt van lange afstanden hardlopen, gamen, films en muziek en wil continu alles van alles weten. Beschouwt zelfs een leeg glas als half vol, vindt slapen een overschatte activiteit en is allergisch voor mensen zonder humor en relativerend vermogen.

Geef een reactie