Papa pent…

Jonge vader van vier kinderen over de leukste rol van zijn leven

Lopen als bijzaak

| Geen reacties

Elin
Ik geloof dat het nu vier weken geleden is dat ik mijn 4-jarige dochter aankijk en besluit dat we het toch maar moeten doen: meelopen met de Avondvierdaagse. Die beteuterde oogjes omdat bijna al haar klasgenootjes en haar grote broer Niek wel meelopen zijn voor mij genoeg reden om haar alsnog in te schrijven. Het is een rare week, waarin ik na zeven jaar afscheid neem van mijn collega’s van de Rijnbrink Groep en wel wat afleiding kan gebruiken. Een ideale week dus om op stap te gaan met mijn dochter. Terwijl mijn vrouw tien kilometer met Niek aflegt, staat er voor Elin en ondergetekende vijf kilometer op het programma. De waarschuwingen vooraf dat dit toch best wel ver is, worden door Elin vakkundig naar het land der fabelen verwezen. “Ik kan heel ver lopen hoor papa”, aldus de legendarische woorden van het kleine loopwonder.

Snoepreisje
Na pak ‘m beet een half uurtje lopen blijken haar woorden allesbehalve profetisch te zijn geweest. “Mijn beentjes zijn een beetje moe papa”, klinkt het vrij dramatisch uit haar mond. Ok, dit gaat leuk worden. Met een extreme inspanning – van mijn kant welteverstaan – weet ik haar te overtuigen van het feit dat we binnenkort vast een pauze krijgen.  Schoorvoetend gaat ze akkoord en kunnen we onze gezamenlijke slentertocht voortzetten. Vijf kilometer rondlopen met een paar honderd kleuters. Als je er goed over nadenkt is het hele concept vrij bizar. Maar tegelijkertijd ook echt ontzettend relaxed en gezellig. Tel erbij op dat de kinderen zich de hele weg vol kunnen proppen met snoepjes, koekjes en ijsjes en het gouden concept voor plezier is een feit. Het enige minpuntje dat Elin ervaart op zo’n Avondvierdaagse is het daadwerkelijke wandelen. Details, details. Een minuut of tien na haar eerste loophapering geeft ze het op en zoekt ze het hogerop. De rest van de tocht bevindt de jonge diva zich het grootste deel van de tijd in mijn armen. Het feit dat ze er echt zichtbaar veel plezier aan beleeft, maakt gelukkig een hoop goed tijdens deze looptocht met hindernissen.

Ijsprijs
Dat plezier beleeft overigens een absoluut hoogtepunt aan het einde van de rit als we moeten wachten op mijn vrouw en Niek en ik een ijsje voor haar haal. Ijs dat er waarschijnlijk debet aan is dat ze er de volgende dag toch op staat om gewoon weer mee te lopen.  De derde dag is echter een collectieve spijbeldag (omdat het Nederlands elftal dan zijn tweede wedstrijd op het WK speelt) en op de vierde dag zorgt een ingegroeide nagel bij ondergetekende voor een no-go.  Elin vindt het gelukkig niet erg wanneer ze gerustgesteld wordt dat ze ook zonder die laatste loopdag gewoon haar medaille krijgt. En een ijsje…

Dat de perceptie van dat kleine vierjarige meisje enigszins afwijkt van die van mij, wordt afgelopen weekend treffend geïllustreerd tijden eens wandeling met de hond van mijn ouders. Pak ‘m beet een uur lang lopen Elin, Niek en ik tevreden door het bos. “Wat knap dat je zo ver kan lopen”, zeg ik haar als we weer bijna thuis zijn. “Ja he, papa. Heb ik op de Avondvierdaagse geleerd…”

Share Button
Stefan Wijnberg

Auteur: Stefan Wijnberg

Stefan is een jonge vader (1981) van vier kinderen (13, 6, 5 en 3 jaar) die in het dagelijks leven als medewerker communicatie & PR werkt bij Stichting Zorggroep Sint Maarten. Houdt van lange afstanden hardlopen, gamen, films en muziek en wil continu alles van alles weten. Beschouwt zelfs een leeg glas als half vol, vindt slapen een overschatte activiteit en is allergisch voor mensen zonder humor en relativerend vermogen.

Geef een reactie