Papa pent…

Jonge vader van vier kinderen over de leukste rol van zijn leven

Stefan Wijnberg
Stefan Wijnberg

Hoge nood…

stickerkaartHet consultatiebureau. Toegegeven, voorafgaande aan mijn laatste bezoekje was het al niet mijn favoriete bestemming. Ik ervaar het op een of andere manier toch altijd net iets meer als een Inquisitiebureau dan een plek waar ik advies krijg over de gezondheid van mijn kinderen.

Dat wetende, kun je mijn huivering voorstellen als ik een week of 5 geleden met mijn jongste telg Ise (bijna 4 jaar) het hol van de leeuw betreed, terwijl ik weet dat ze nog een luier om heeft. Dan sta je dus al op voorhand met 1-0 achter. En natuurlijk krijgt de GGD’er die vandaag het oordeel mag vellen assistentie van een stagiaire. Bedankt universum: 2-0 voor jou. Deze wedstrijd is verloren voor die gespeeld is.

Oefenen?

Hoewel het de bedoeling is dat Ise vandaag een inenting en ogentest krijgt, blijken deze twee handelingen toch al snel een bijzaak in de grote Luiershow. Ik kan me niet herinneren dat ik zo lang achter elkaar gepraat heb over het onderwerp zindelijkheid. Of we wel genoeg oefenen? Tja, dat kun je wel zeggen. Sterker nog, ik denk dat we de afgelopen jaren het gezegde oefening baart kunst wetenschappelijk hebben weten te ontkrachten. Oefening heeft bij ons vooral erg veel frustratie gebaard. En bij Ise hooguit de kunst om zo lang mogelijk op een wc te zitten zonder resultaat.
Ook het beloningssysteem met stickers, snoep en cadeautjes heeft tot op dat moment nog bijzonder weinig succes opgeleverd. Complicerende factor: Ise is in tegenstelling tot onze andere drie kinderen helemaal nergens vies van. Sterker nog, smeren heeft ze juist weer wel tot kunst verheven. Geef haar een taartje en gegarandeerd dat haar neus als eerste de slagroom raakt. Waar de andere kinderen met een ruime boog om een plas (een regenplas he…) heenlopen, banjert zij er recht doorheen. En waar de rest in het verleden bij een plasongelukje in een voorstadium van totale paniek verkeerden, vindt Ise het niet meer dan een hinderlijke onderbreking van waar ze dan ook maar mee bezig is.

9 december, D-day 

De kritische vragen en blikken van de opvoedgestapo zijn één ding, het daadwerkelijke probleem dient zich 5 weken later (lees: morgen) pas aan: dan mag Ise voor het eerst naar school en is de luier definitief geen optie meer. Daarom zijn we de afgelopen weken als een stel idioten aan de slag gegaan om onze notoire wc-weigeraar alsnog naar een luierloos bestaan te loodsen.  Met frisse moed dus maar weer een stickerkaart in elkaar geflanst. En wonder boven wonder lijkt deze schaamteloze omkooptechniek deze keer nog aan te slaan ook. Sterker nog, het werkt wellicht zelfs iets te goed. Versie 1 van de stickerkaart bestond uit 5 rijen met steeds 5 vlakjes. Iedere rij vol is iets lekkers, de hele kaart vol een cadeau. Binnen drie dagen stond ik bij de Intertoys te koekeloeren, aangezien werkelijk iedere druppel in haar optiek een sticker waard is.  Om een  faillissement te voorkomen hebben we de kaart inmiddels maar wat groter gemaakt.

Dat wij die stickerkaart omarmen mag duidelijk zijn. Ises adoratie gaat nog een paar stappen verder, zo bleek dit weekend toen ze met hoge nood door de kamer stond te drentelen. Op de vraag waarom ze deze keer niet vertelde dat ze naar de wc moest, verscheen er prompt een vernietigende blik, een wijzend vingertje en sprak ze de nu al legendarische woorden. “De kaart is vol, man!”

Fijne eerste schooldag 🙂

Share Button
Stefan Wijnberg

Auteur: Stefan Wijnberg

Stefan is een jonge vader (1981) van vier kinderen (13, 6, 5 en 3 jaar) die in het dagelijks leven als medewerker communicatie & PR werkt bij Stichting Zorggroep Sint Maarten. Houdt van lange afstanden hardlopen, gamen, films en muziek en wil continu alles van alles weten. Beschouwt zelfs een leeg glas als half vol, vindt slapen een overschatte activiteit en is allergisch voor mensen zonder humor en relativerend vermogen.

Reacties gesloten.