Papa pent…

Jonge vader van vier kinderen over de leukste rol van zijn leven

Schoenterroristen

| Geen reacties

Als je met vier kinderen naar het dorp gaat om schoenen te passen, speel je natuurlijk op voorhand al een verloren wedstrijd. Ik had het moeten weten. Toch stap ik deze zaterdagmiddag aanvankelijk monter de schoenenzaak binnen met in mijn kielzog mijn vrouw en de kinderschare. Een snelle blik door de zaak voorspelt alvast niet veel goeds. Er zijn meer mensen op het idee gekomen dat dit dé dag is om eens lekker een paar verse stappers te scoren. Aangezien we voorlopig nog lang niet aan de beurt zijn, besluiten we alvast snel zelf wat voetjes op te meten met de aanwezige apparatuur. Op papier lijkt het een geweldig plan, maar laten we eerlijk zijn: wie gebruikt er tegenwoordig nog papier? Na enkele faliekant mislukte pogingen de jongste kinderen (1 en 3) rechtop op hun sokken op dat device te parkeren worden de contouren van het naderende fiasco al enigszins duidelijk.

Gelukkig verschijnt er na 10 minuten alsnog een verkoopster op het toneel. Vooropgesteld: als er deze dag een prijs uitgedeeld mag worden voor de meest vriendelijke verkoopster van de dag zou dit meisje zonder enige vorm van twijfel winnen. Behulpzaam, aardig en lief voor de kinderen. Ze is het allemaal. Het probleem is alleen dat ze vandaag een geheel eigen draai geeft aan het concept ‘tijd nemen voor de klant.’ In het geval van shoppen met vier kinderen kent gezelligheid namelijk wel degelijk tijd. Een half uur is al de goden verzoeken, laat staan dat je anderhalf uur na binnenkomst nog steeds tussen de schoenen staat te koekeloeren. Ik hoef niet te zeggen waar de moed je op dat moment inzakt…

Ze begint overigens nog flitsend met klant numero 1, ons zoontje Sten van 3 lentes jong. Snel even de maat opmeten en meteen maar een schoentje passen dat ons wel leuk lijkt voor die jongen. Schijn bedriegt. Terwijl de verkoopster wikt en weegt wat ze nu toch eigenlijk van het resultaat vindt, besluit ik dat dit wel een goed moment is om een enorme blunder te begaan: dochter Ise uit de buggy halen en loslaten in de winkel. Het repeterende ‘Uit, uit, uit!” begon dusdanig op mijn irritatiespier te werken dat het op het moment de enige optie leek. Mea culpa.

De pasverworven vrijheid is voor Ise meteen aanleiding om kris-kras met haar grote zus Elin (4) door de zaak te racen. Hulp van mijn oudste zoon Niek (11) hoef ik deze middag klaarblijkelijk niet te verwachten, omdat hij het verblijf in de schoenenwinkel heeft aangegrepen een carrière in de turnwereld te beginnen. Het moet gezegd worden, lenig is ie wel…

Terwijl ik als een volleerd politieagent de schoenterroristen nog enigszins in het gareel probeer te krijgen, trekt de verkoopster inmiddels alweer het zesde schoentje om Stens voetje. Inmiddels ben ik al bereid om met klompjes of laarsjes de zaak te verlaten. Alles, als we hier maar weg kunnen. Als na een uur dan eindelijk het perfecte schoentje voor Sten is gevonden, lijkt deze hel op aarde ten einde. Totdat mijn vrouw de onvermijdelijke woorden uitspreekt: “Zullen we de voeten van Ise ook nog even opmeten?” Mijn ‘ja’ heeft waarschijnlijk in tijden niet zo ‘nee’ geklonken. In hetzelfde hemeltergende tempo begint de hernieuwde zoektocht naar schoenen voor de jongste van het stel die eigenlijk veel liever door wil gaan met waar ze nu al een uur mee bezig is: papaatje pesten…

Sten neemt de rol van Ise echter moeiteloos over en betrekt met speels gemak de buggy in het spel, dat zonder ingrijpen van ondergetekende zou uitlopen op een soort van enkelbotsen voor gevorderden. Gelukkig is mijn vrouw inmiddels ook de waanzin nabij en weet ze de laatste pogingen van de verkoopster om ons nog langer dan anderhalf uur in de winkel te houden ternauwernood af te wenden. We verlaten in omgekeerde volgorde het pand, met achterop een afgepeigerde papa. Eén woord kan ik voorlopig echt niet meer horen, maar probeer daar maar eens mee weg te komen in deze tijd van het jaar. Alsof ze het ruiken besluiten de kindertjes papa deze middag de genadeklap toe te brengen. “Mogen we vanavond onze schoentjes zetten papa?”

Share Button
Stefan Wijnberg

Auteur: Stefan Wijnberg

Stefan is een jonge vader (1981) van vier kinderen (13, 6, 5 en 3 jaar) die in het dagelijks leven als medewerker communicatie & PR werkt bij Stichting Zorggroep Sint Maarten. Houdt van lange afstanden hardlopen, gamen, films en muziek en wil continu alles van alles weten. Beschouwt zelfs een leeg glas als half vol, vindt slapen een overschatte activiteit en is allergisch voor mensen zonder humor en relativerend vermogen.

Geef een reactie