Papa pent…

Jonge vader van vier kinderen over de leukste rol van zijn leven

Tuinieren voor beginners

| Geen reacties

ONKRUID
Laat ik het maar meteen toegeven: tuinieren is niet aan mij besteed. Het hele idee dat onkruid niet vergaat zou toch al genoeg moeten zeggen? Kansloos gewoon hoe snel die ellende zich weer manifesteert in je tuin nadat je het uit de grond hebt getrokken. Om over het gras nog maar te zwijgen. Ik heb echt mijn best gedaan het matje in de voortuin om zeep te helpen, maar het lacht me gewoon recht in mijn gezicht uit. In plaats van te verdorren, brult het hier de grond uit. Gekscherend hebben we het hier wel eens over de korenwolf die zich hier naar alle waarschijnlijkheid verschanst in onze muur van gras.

Aangezien onze buren een superstrakke tuin hebben en onze jungle nogal afbreuk doet aan hun creatie, ontkomen we er niet aan zo nu en dan de boel wat aan te pakken. Zo ook vandaag op mijn vrije dag, net nadat ik mijn oudste twee kinderen naar school heb gebracht. Mijn jongste zoon Sten (2) vindt het in tegenstelling tot zijn vader geweldig om te werken in de tuin en zijn enthousiasme werkt aanstekelijk. Al snel sta ik met een lach op mijn gezicht het onkruid te elimineren, terwijl Sten keihard “Joooohhhh, nog een takkie in de bak papa” schreeuwt. Ise, mijn jongste dochter (1) bekijkt het tafereel tevreden vanuit de buggy.

Na ruim een uur begint de tuin er zowaar weer als een soort van tuin uit te zien. Weliswaar geen mooie tuin, maar laten we het toonbaar noemen. Terwijl ik het geheel voldaan bekijk, merk ik opeens dat er toch opmerkelijk minder geluid van Sten afkomt, die verderop aan de laatste stukjes onkruid lijkt te trekken. Lijkt, want als hij zich omdraait zie ik opeens dat hij bezig is de tuin op te eten. Terwijl zijn gezicht besmeurd is met een idiote hoeveelheid zand, malen zijn kiesjes vakkundig op hetzelfde zwarte goedje. Gezien het moeilijke gezicht dat hij erbij trekt, bevalt de smaak van zand hem niks. En ook dat akelig knarsende geluid kan hem – en mij – allesbehalve bekoren. Het doet me meteen weer denken aan het moment dat Sten nog een kleine baby was en onder het avondeten vanuit zijn schommelstoeltje aan een boeket bloemen begon te knagen. De bloemist hebben we hem hierdoor een tijdje genoemd… Ruim twee jaar later is de voorliefde voor plantaardig voedsel klaarblijkelijk nog niet gestild bij onze zandhapper. Word ik hier nu blij van dat hij zijn tanden in mijn voortuin zet? Mwha, uiteraard niet echt. Heb liever dat hij op een andere manier duidelijk maakt dat hij zijn reguliere prakkie niet te eten vindt. Anderzijds, zeiden ze niet dat zand de maag lekker schuurt? Ik zie vooral kansen voor de toekomst. De volgende keer als mijn tuin me weer recht in mijn gezicht uitlacht, zet ik gewoon Sten in de tuin. Wie het laatst lacht, lacht het best.

Share Button
Stefan Wijnberg

Auteur: Stefan Wijnberg

Stefan is een jonge vader (1981) van vier kinderen (13, 6, 5 en 3 jaar) die in het dagelijks leven als medewerker communicatie & PR werkt bij Stichting Zorggroep Sint Maarten. Houdt van lange afstanden hardlopen, gamen, films en muziek en wil continu alles van alles weten. Beschouwt zelfs een leeg glas als half vol, vindt slapen een overschatte activiteit en is allergisch voor mensen zonder humor en relativerend vermogen.

Geef een reactie