Papa pent…

Jonge vader van vier kinderen over de leukste rol van zijn leven

De keerzijde van regen

| Geen reacties

Efeteling - Sprookjesbos - The Netherlands.jpg
Efeteling – Sprookjesbos – The Netherlands“. Licentie Public domain via Wikimedia Commons.

Het blijft opmerkelijk hoe snel je na een vakantie weer in je werkroutine rolt, zelfs als die baan zelf eigenlijk nog kersvers is. De ene dag stuiter je met meer dan 100 kilometer per uur over de meest idiote bulten en bochten in een achtbaan, een week later zit je voor achten alweer te stuiteren van de koffie bij het uitoefenen van je baan. Nuanceverschilletje laten we het maar noemen.

Wij zijn op vakantiegebied echte dagjesklanten. Niks zo lekker om van dag tot dag te bekijken waar je naar toe wilt gaan. De afgelopen weken hebben we samen diverse pretparken en dierentuinen bezocht.

Absoluut hoogtepunt tijdens deze vakantie is een bezoek aan de Efteling op de laatste reguliere vakantiedag. Het weer voorspelt deze dag niet veel goeds. Anderzijds zijn dat natuurlijk de ideale omstandigheden om te kijken waar het schip strandt. Positief blijven mensen…Geheel tegen de verwachting en eerdere ervaringen in krijgen we het hele circus alhier op tijd in de kleren en bereiken we het park net nadat de deuren opengaan. Binnen 5 minuten staan we voor de eerste attractie: het toilet. Onze oudste dochter Elin (4) was ‘een klein beetje vergeten’ om thuis naar de wc te gaan en had op het laatste moment nogal hoge nood. Past natuurlijk perfect in het script voor deze dag: wachten tot je ergens terecht kunt, opbouwende spanning en hopen dat je het droog houdt.

Na deze op het nippertje geslaagde toiletoperatie betreden we het park waar we vier jaar geleden voor het laatst waren. Toen was het Niek die als een complete waanzinnige door het sprookjesbos rende, op de vlucht voor die net iets te levensechte sprookjesfiguren. Vandaag is het Sten (2) die het niet allemaal even pluis vindt in dat vermaledijde bos. Terwijl Elin haar ogen uitkijkt en geniet van alles wat ze ziet, merk ik dat Sten me steeds steviger vasthoudt wanneer we langs het eerste ‘levende’ figuur lopen: een ridder die tegen een boom leunt. Sten zegt nog niks maar zijn ogen verraden dat hij dit zaakje niet vertrouwt. Wanneer we de hoek omlopen en we een huis vol ronkende sprookjesfiguren uit Doornroosjes aantreffen is de koek voor Sten op: “Nee, ik wil die niet”, is het veelzeggende commentaar. Ok, daar sta je dan aan het begin van het Sprookjesbos. Gelukkig slaat de stemming – na een bijna dood ervaring bij Roodkapje qua suspense – naar positief om dankzij een stel Laven. Het simpele feit dat een van hen in staat is een deurtje zelf open te maken vindt Sten zo leuk, dat we tien minuten later nog steeds naar het tafereel staan te kijken. En als we vervolgens een soldaat met zijn sabel richting een prullenbak “Papier, daarrrrrr!” horen scanderen is Sten eruit: het Sprookjesbos is te gek.

Terwijl Elin van oor tot oor straalt, lijkt Nieks hernieuwde kennismaking met het Sprookjesbos eveneens te bevallen: “Dit heb ik de vorige keer allemaal niet gezien, want ik keek door een waas van tranen van angst”, aldus onze oudste mafkees.

Regen
Dat het soms verstandig is om weersvoorspellingen serieus te nemen, blijkt even later als we onder een paraplu zien hoe het Sprookjesbos blank komt te staan. Wat meteen opvalt is hoeveel volwassenen zelf onder een paraplu duiken, terwijl hun kinderen in de regen moeten lopen. Lekker bezig hoor…

Als we een kwartier later nog steeds onder de paraplu staan en het voorlopig ook niet op lijkt te houden, beginnen de kinderen al wat beteuterd te kijken. Het zal toch niet zo’n dag worden. Gelukkig blijkt de regen ook een geweldige keerzijde te hebben. Want net op het moment dat het weer droog wordt, komen we aan bij de Droomvlucht. Zonder wachtrij. Het blijkt een voorbode voor de rest van de dag, waarbij we dankzij de dreiging van regen (die gelukkig niet meer valt) bijna nergens hoeven te wachten en in ontzettend veel attracties kunnen. Het wordt een dag uit duizenden waarbij de enige tranen vallen aan het einde van attracties omdat Sten er niet uit wil. Een dag waarop Niek zich van zijn meest naïeve kant laat zien als een Efteling medewerker hem vertelt dat hij de achterste banden kan besturen van de oldtimers met de twee (nep) sturen achterin het karretje: halverwege de baan komt hij tot de conclusie dat het misschien toch niet waar is…  Een dag waarop mijn vrouw met Niek in het schommelschip, de Vogelrok en de Python klimt terwijl ze naar eigen zeggen ‘al misselijk wordt van de theekopjes’. Maar vooral een dag waarin we met elkaar eigenlijk alleen maar lol hebben.

Omdat we pas om 8 uur naar huis gaan en eerst nog een pitstop maken bij dat ene restaurant met die gele M is het al bijna elf uur als we thuis aankomen. Elin geniet nog steeds na en blijft maar zeggen hoe leuk ze het vindt dat ze op mag blijven en samen met Niek in de auto naar de sterren kan kijken. Sten heeft het inmiddels opgegeven en ligt heerlijk te slapen naast me in zijn stoel. Het is het einde van een geweldige dag die wat mij op een oneindige repeat zou mogen staan.

Als ik deze week een van mijn nieuwe collega’s spreek over de vakantie, beaamt ze hoe leuk ze de Efteling vindt. “Maar ik vind het wel heel erg duur hoor”, voegt ze er aan toe. Ik kan haar geen ongelijk geven. Toch zou ik dit soort dagen voor geen goud willen missen. De Efteling is niet duur, het is onbetaalbaar.

 

 

Share Button
Stefan Wijnberg

Auteur: Stefan Wijnberg

Stefan is een jonge vader (1981) van vier kinderen (13, 6, 5 en 3 jaar) die in het dagelijks leven als medewerker communicatie & PR werkt bij Stichting Zorggroep Sint Maarten. Houdt van lange afstanden hardlopen, gamen, films en muziek en wil continu alles van alles weten. Beschouwt zelfs een leeg glas als half vol, vindt slapen een overschatte activiteit en is allergisch voor mensen zonder humor en relativerend vermogen.

Geef een reactie