Papa pent…

Jonge vader van vier kinderen over de leukste rol van zijn leven

Stresstest

Je kent ze vast wel, die Amerikaanse films waar het gezinnetje vrolijk aan de ontbijttafel zit met een collectieve lach van oor tot oor. Mama schenkt nog even lekker een kopje koffie in, terwijl papa een krantje openslaat en de kinderen in alle rust hun beschuitjes naar binnen werken. Star Wars schetst nog een realistischer beeld van mijn werkelijkheid. Woensdag is mijn vrije dag – lees: de dag dat ik niet voor een geldelijke vergoeding arbeid verricht – en rust op mij de immer interessante taak om vier kinderen op tijd op school te krijgen. Wat in theorie een vrij eenvoudige handeling is – per slot van rekening is de school hemelsbreed zo’n 500 meter van ons huis verwijderd – resulteert vrijwel wekelijks in een absurde race tegen de klok. Inmiddels ben ik er na al die jaren uit dat er nog maar 1 verklaring mogelijk is: er is sprake van gecoördineerde sabotage, strategisch uitgevoerd door de jongste leden van dit gezinnetje.

Neem vanochtend: ik heb nog geen 5 tel mijn ogen open, of ik hoor gejammer uit de kamer naast ons. Sten (4) besluit twee dingen: 1, het is wat hem betreft een prima tijd om naar beneden te gaan en 2, als ik de illusie had dat zijn benen hier zelf een bijdrage aan gaan leveren, dan heb ik dat mooi mis. Ok, dat wordt dus tillen. Terwijl ik hem in de ene arm vast heb, ziet Ise (3) haar kans schoon om arm nummer twee te vullen met een stel knuffels die per direct mee naar beneden moeten. Als een volleerde pakezel kom ik beneden aan waar ik voor de 628e keer in mijn leven geconfronteerd wordt met het mysterie van ontbrekende sokken. Zo’n dag dus. Onwillekeurig kijk ik in de richting van de hond, alsof hij de sokken van zowel Elin (6) als Sten heeft opgevreten. Had ik dus ook niet moeten doen, want de hond vertaalt de blik meteen in een uitnodiging om eens een lekker ochtendwandelingetje te maken. “De hond moet wachten, je haalt het nooit.”  Het is alsof mijn vrouw mijn gedachten kan lezen als ze de woorden uitspreekt. Ik kan haar met een schuine blik op de klok niks anders dan gelijk geven. Zeker als ze me in de volgende zin vraagt of Niek (12) wel zeker weet dat zijn eerste uur vandaag uitvalt. Terwijl vrouwlief nogmaals benadrukt dat ik te laat ga komen en naar haar werk vertrekt, houdt Niek zich boven volledig aan het script door mij in een monoloog van afgerond een kwartier te vertellen dat hij toch echt zeker weet dat hij pas het tweede uur hoeft te beginnen.

Eenmaal beneden klinken de woorden van mijn vrouw van zo-even profetischer dan ooit. Hoewel Elin prima in staat is om zelf haar kleren aan te trekken, is dit klaarblijkelijk niet de dag om iets met dat talent te doen. Tijd en zin om in discussie te gaan ontbreken dus besluit ik maar te hulp te schieten. Ik heb haar trui nog maar net in mijn handen of een onheilspellend ‘Oh, oh’ stijgt op uit het toilet. De cursus creatief plassen is klaarblijkelijk niet wat Sten – en ondergetekende – er van verwacht hadden getuige de druppels op de vloer. Gelukkig valt de schade nog mee en kan ik hem met het beter lap- en poetswerk weer schoon krijgen. Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat ik straks op een totaal verlaten schoolplein aankom. Een idee dat nog eens versterkt wordt door Ise die uiteraard haar linkervoet weer eens in de rechter laars parkeert en Sten die per se zelf zijn schoenen aan wil trekken.

Compleet in de stress kom ik na een indrukwekkende sprint even later dus daadwerkelijk aan op een verlaten schoolplein. Schuldbewust stap ik met de kinderen naar binnen waar ik al snel merk dat er hier toch iets niet helemaal in de haak is. Niet alleen blijken we op tijd op school, we zijn zelfs tot ongenoegen van Elins juf te vroeg. Ik snap er echt niks van. De enige verklaring die ik kan bedenken is dat mijn vrouw zich heeft bezig gehouden met contra sabotage door de klok tien minuten vooruit te zetten. The Force is strong in die vrouw.  Stresstest deze week hoe dan ook wonderwel geslaagd. Ik kijk nu al uit naar volgende week.

Share Button
Stefan Wijnberg

Auteur: Stefan Wijnberg

Stefan is een jonge vader (1981) van vier kinderen (13, 6, 5 en 3 jaar) die in het dagelijks leven als medewerker communicatie & PR werkt bij Stichting Zorggroep Sint Maarten. Houdt van lange afstanden hardlopen, gamen, films en muziek en wil continu alles van alles weten. Beschouwt zelfs een leeg glas als half vol, vindt slapen een overschatte activiteit en is allergisch voor mensen zonder humor en relativerend vermogen.

Reacties gesloten.