Papa pent…

Jonge vader van vier kinderen over de leukste rol van zijn leven

Wortels

| Geen reacties


Dit aandoenlijke filmpje verschijnt vandaag in mijn Facebook timeline en ik heb meteen moeite een lach te onderdrukken. Los van de olijke reactie van dit mannetje moet ik namelijk  instinctief aan een wortel denken. Ja, je hoort het goed. Een wortel. Iedere keer als iemand vertelt dat er een baby op komst is, verschijnt er een oranje waas voor mijn ogen die al snel de vorm van een wortel aanneemt. De reden voor deze tamelijk idiote associatie is tien jaar oud, luistert (meestal) naar de naam Niek en is mijn oudste zoon.

Haat-liefde
Niek heeft een haat-liefde verhouding met eten, waarbij de verhouding ongeveer neerkomt op 9 staat tot 10 in het voordeel van de haat. Los van de vier p’s (pannenkoeken, patat, poffertjes en pasta) is warm eten in zijn ogen noodzakelijk kwaad. Zijn methoden om onder de dagelijkse warme hap uit te komen, zijn in de loop der jaren steeds onnavolgbaarder geworden. Waar hij als klein mannetje nog allerlei pijntjes veinst – “Ik kan niet eten, want ik heb een zere duim” –  gooit hij het in de jaren erna op de ontkenningstoer. “Is het zo op?”, vraagt hij dan steevast terwijl het halve bord nog vol ligt. Nu hij zo’n anderhalf jaar contactlenzen heeft, komt hij met die truc ook niet meer weg.

De grote verdwijntruc
Zijn jongste anti-eet methode spot met alle wetten van de natuurkunde. Hij probeert namelijk tamelijk opzichtig eten IN het bord te prakken. Doel is klaarblijkelijk om een flinterdun laagje eten te verspreiden over het hele bord zodat het op lijkt. Daarnaast wil er ook nog wel eens – lees altijd – eten per ongeluk over de rand van het bord verdwijnen…

Geste
Overigens probeert Niek bij wijze van geste richting mijn vrouw en ondergetekende toch regelmatig op zijn manier een complimentje uit te delen over het eten. Dan eet je bijvoorbeeld pasta met spinazie, pijnboompitjes, gehakt, tomaatjes en paprika en dan luidt zijn oordeel: “Ik vind het heel lekker mam, alleen de spinazie en de tomaatjes vind ik niet zo lekker. En mag ik de paprika en die nootjes laten liggen?”

Oneetbaar
Het mag kortom duidelijk zijn dat warm eten niet aan Niek is besteed en het oordeel vaak uitkomt tussen niet zo heel erg lekker tot ronduit smerig. Er is echter een ding in zijn ogen dat nog erger is dan smerig en simpelweg oneetbaar is. Je raadt het al: de wortel. Bij de aanblik van die oranje rakkers breekt hem het angstzweet al uit. De enige manier om een wortel te kunnen eten is door hem in zestien stukken te snijden en dan iedere minuscule hap te bedelven onder een absurde laag appelmoes.

Blijde nieuws
Dat kinderen bijzonder kunnen reageren op ongrijpbaar nieuws zoals de komst van een broertje of zusje verbaast me niks. Vijf jaar geleden zitten mijn vrouw en ik met de dan 5-jarige Niek aan de eettafel. Mijn vrouw en ik kijken elkaar veelbetekenend aan en kijken dan samen naar Niek. Mijn vrouw zoekt naar woorden om het grote blijde nieuws aan hem te vertellen. “Niek, je krijgt een broertje of een zusje”, klinkt het dan. Nieks blik wisselt van mij naar mijn vrouw. Je ziet het borrelen in zijn hoofd. Hoe reageer je op zo’n bericht? Opeens gaat zijn mond open en vliegen de sindsdien legendarische woorden over de tafel: “Mag ik nog wat wortels?”…

Share Button
Stefan Wijnberg

Auteur: Stefan Wijnberg

Stefan is een jonge vader (1981) van vier kinderen (13, 6, 5 en 3 jaar) die in het dagelijks leven als medewerker communicatie & PR werkt bij Stichting Zorggroep Sint Maarten. Houdt van lange afstanden hardlopen, gamen, films en muziek en wil continu alles van alles weten. Beschouwt zelfs een leeg glas als half vol, vindt slapen een overschatte activiteit en is allergisch voor mensen zonder humor en relativerend vermogen.

Geef een reactie